چیزی به اسم جنبش وال استریت/ امروز نوبت ماست

دربارۀ کافه

گردش در حومۀ پاریس

دربارۀ دیگران- خارجیها رو دوباره بشناسیم

مسئلۀ دیگری برای همۀ آدمها خیلی مهمه. اما برای ما ایرانیا خیلی مهمتر

مثلا اینکه همسایه مون کی باشه خیلی برامون مهمه. چون عضو خانواده مون نیست، پس یک دیگری محسوب میشه.

کسی که تو محلۀ ما هم زندگی نمیکنه بازهم یک دیگری بحساب میاد و وقتی ما از محله ای به محلۀ دیگه میریم، احساس غریبگی میکنیم.

اگه کسی که در شهری دیگه زندگی میکنه بازهم برای ما یک دیگری است در برابر همشهریها مون. یعنی مثلا من گاهی در موقعیتی قرار میگیرم که با همون همسایه و یا هم محلی (همونی که تو یک شرایط دیگه احساس میکردم دیگری هست ) احساس نزدیکی میکنم.. اما با کسی که از یک شهر دیگه به شهرما اومده باشه این احساس رو ندارم.

اما من الان میخوام در مورد یک سطح دیگه از دیگران صحبت کنم. اونایی که ما بهشون میگیم خارجی. کسایی که ایرانی نیستن. نگاه ما به غیر ایرانی ها خیلی کج و معوجه. این رو وقتی از ایران خارج میشیم خوب میفهمیم. و مخصوصا وقتی که مجبور میشیم با غیرایرانیها زندگی کنیم خیلی بهتر.

اصولا ما ایرانیها یا خارجی هراسی داریم، یا عشقِ خارج و خارجی هستیم. ینی چی؟ یعنی مثلا از یک سری از مردم میترسیم. معمولا عربها و چینی ها و آفریقایی ها. همینطور معمولا عاشق سینه چاک یک عدۀ دیگۀ خارجی هستیم. معلومه دیگه کیا رو میگم. غربی ها. هر کاری که اونها انجام میدن خیلی از ما فکر میکنیم که دیگه حرفی توش نیست و آخر انسانیت و مدنیت هست. البته یک عده هم از دوستانمون هستن که کاملا برعکس ان. یعنی از غربی ها متنفرن و مقداری با اون ملتهای دیگه دوست هستن. خوب این شکاف همیشه بین شرق و غرب بوده. اما من تا حالا ندیدم که مردم یک کشور شرقی اینقدر در مقابل غربیها متواضع باشن و در مقابل شرقی ها مغرور. یعنی کاملا برعکس همۀ دنیا.

و چیز جالب تر اینکه در هر صورت، ایرانیها بین خودشون که هستن، همۀ ملتهای دیگه رو مسخره میکنن. شرقی و غربی هم نداره. همه رو از یک کنار . کلی جک میسازن براشون کلی بهشون انگ خنگ بودن و ... می زنن.

این فیلم رو ببینین

دو دقیقه در کافه ای فرهنگی در قلب پاریس

و سقــَـــط فرعـــــون

بعد از مدتها که سیستم رایانۀ درست و حسابی نداشتم بالاخره دست به دوربین شدم. ببینید

نخستین یادداشت تصویری/ میدان سوربن

چند روز پیش در لینکدۀ خوابگرد پیوندی رو دیدم که در اون برای تهیۀ پستهای ویدئویی راهنمایی های رو کرده بود. از اونجایی که پیش از این، چینی طرحی در ذهنم بود و چند بار هم دست به این کار زده بودم، تصمیم گرفتم که این سبک یادداشت نوشتن رو به صورت پیوسته دنبال کنم.

این یادداشت محصول اون تصمیم هست.